Ah ciğerparem...

Seni sevmeye ayarlı saatim, ne zaman yokluğunu vursa, yaralı bir arslan misali, beni öldürecek birini bulmaya çıkıyorum sokaklara.  Hayat acemisiyim  İstanbul un  kedere çıkan yokuşlarında...

Yaram beni görünmez kadın yapıyor sanırım.  Görmüyorlar... Nefesimi tutuyorum, içinde sen varsın diye . Balat ın eski meyhanelerinden,  yanından yöresinden bıçaklanmış kabadayılar  çıkıyor naralı...yürüyorlar  üstüme üstüme. İnsanların içinden geçiyorum,ruhları bile duymuyor onlardan geçtiğimi...  Herkes bir yaşamak telaşında...Sanki tek  ben telaş-sızım!... Solundan yıkılanların telaşsızlığı var üzerimde...

Ah  canımın ortası...

Ruhun yaşlanması sanırım telaşsız olmak. Küçük adımlarla yürümek... bitmek bilmez kuyruklarda sabırla beklemek... hep gelecek biri var gibi camdan saatlerce sokağı seyretmek, ama kimseyi beklememek!...

En yorgun anlarımda, kızıllığı akmış bir kadın, gri, ölümcül bir aşka soyunuyor  mahalle arasındaki ufak lokantada... Dudak payı bırakılmış bir acıyı yudumlar gibi, üfleyerek yudumluyor çayını. İnce belli, ağzı kırık bardakta, demlenmiş  hayatını içiyor besbelli...Karşısındaki adam kadının kalbine saplamaya kaldırıyor,  kılıç gibi gözlerini. Atıyorum  kılıçtan gözönüne  kendimi. O kadın yerine ölmek değil niyetim asla...Bir kahraman olamayacak kadar çok yenilgi takılı omuzlarımda.  Aşka kurban edilmek istiyorum sadece.. Hiçbir tanrı kurtarmasın istiyorum beni..

 Çünkü ben, şiirden yapılmış  bir tanrıya inanıyorum senden beri...

Nazan Kutlu