"Bir kadın ne zaman bekarlıktan, evde kalmışlığa geçer?"... New York Times yazarı Maureen Dowd sormuş bu soruyu... Bir kadın için 'bekar' dediğimizde, seçme şansının ve imkanlarının olduğunu vurgularız. 'Evde kalmış' lafını ise tüm fırsatları elinden kaçmış, yaşı geçmiş ve şansın bir daha yüzüne gülmeyeceğini düşündüğümüz kadınlar için kullanırız. Sivri dilli Dowd, 'evde kalmış' kadınların 'naftalin kokusunu' çağrıştırdığını yazmış. Toplumun, biz kadınlar üzerinde büyük bir baskısı var. 40- 50 yaşına gelmiş ya da çocuk doğurma dönemini geçirmiş bir kadın, henüz evlenmemişse, artık 'bekar' değildir. Evde kalmıştır! Yani o yaştaki bir kadının 'yalnız' olmasının, kendi seçimi olabileceği düşünülmez bile... Erkekler ise hangi yaşta olurlarsa olsun, evli değillerse, hep 'bekar'dır.

SALDIRI İHTİMALİ DAHA FAZLA
1980'lerde Newsweek'de, o zamanlar skandal olmuş bir yazı yayınlandı. Yazıda, "Yüksek eğitimli, 40 yaşının üstünde bekar bir kadının terör saldırısına kurban gitme ihtimali, evlenme ihtimalinden daha fazladır" deniliyordu. Bugün hâlâ Amerika'da birçok filmde ve dizide bu iddia tekrar edilir ve kadınlar da hâlâ buna inanırlar. İş hayatlarında başarılı ve hırslı kadınlar, evlenecekleri bir erkek bulamadıklarında, işlerine daha çok sarılırlar. Ve bu süreçte de 'bekarlıktan' evde kalmışlığa geçerler.

Dünyanın en prestijli kurumlarından 'London School of Economics'de psikolog Dr. Satoshi Kanazawa, büyük şehirlerde uzun süreli ilişki yaşamanın daha zor olduğunu söylüyor. Kanazawa'ya göre, 1966'da matematikçiler şöyle bir teorem geliştirmişler... İş hayatında, kalabalık bir aday grubundan en iyi adayı seçmek için en iyi strateji, ilk yüzde 30'u elemekmiş... Bu elemeden sonra, öncekilerden daha iyi olduğuna inandığınız ilk adayı seçiyorsunuz. Bunu ilişkilere göre değerlendirirsek, o zaman kendileri için 'doğru eşi' arayanlar, adayların üçte birini eledikten sonra, karşılarına çıkan ve hepsinden daha iyi olduğuna inandıkları ilk sevgili ile evlenebilir. Bunu ilk okuduğumda, tepkim 'Hadi canım!' oldu tabii ki... Sonra, eş bulma konusunda seçme şansı bol olan tanıdıklarımı düşündüm. Çoğu gerçekten böyle bir eleme yaptıktan sonra, kendileri için doğru olduğuna inandıkları insanla beraber oldu...

Dr.Kanazawa'ya göre, küçük bir kasabada yaşayan bir kişinin tanışabileceği insan sayısı 10'u geçmez. Bu durumda o kişi, ilk 4 sevgiliyi harcadıktan sonra daha ciddi bir yaklaşıma giriyor. O zaman, İstanbul gibi bir şehirde binlerce eğitimli ve alımlı kadın ya da erkeğin içinden seçim yapmak çok zor... Bu yüzden seçim yapmak zorunda kalındığında, neden bu kadar tatminsizlik yaşandığı ve eş bulmakta zorluk çekildiği de belli... Akıllarda hep, "Daha iyisi olabilir mi?" sorusu var...

Tabii ki 'ideal kişi'yi bulana kadar bir sürü insanla birlikte olmak fikri pek çoğunuza kabus gibi gelebilir. Zaten gerçekten mutluluğu bir beraberlikte arıyorsanız, mutluluk biliminde yapılan bütün araştırmalar, daldan dala atlamanın bir çözüm olmadığını belirtiyor. Bu standartınızı düşürmek değil, sadece eş bulmak için 'alışveriş' yapmayı bırakmaya razı olmanız demek. Ama büyük şehirlerde alışveriş yapmaya da bayılan çok! İlişkilerle ilgili bir not daha... Sevgi ve sadakatin çiftleri bir arada tuttuğunu düşünürüz ya; ilişkiyi götüren şey, birlikte olduğunuz kişinin hayatınıza kattıkları... Eşinizi tanımak sizi daha iyi bir insan yaptı mı? Eşinizi kendi kapasitenizi geliştirebileceğiniz bir unsur olarak görüyor musunuz? İlişkinin kalıcılığında bu soruların cevapları da önemli...

Yazının tamamı için : http://sabah.com.tr/Gunaydin/Yazarlar/demirkan/2010/05/29/bekar_ile_evde_kalmis_arasindaki_fark

Elvan Demirkan / Sabah