Köpek sürülerinin arasında macera tadında yaşıyoruz.. İnsanımızdan esirgediğimiz özgürlüğü başıboş hayvanlara sınırsız tanıyan tek Avrupa ülkesi olmanın tadını çıkara çıkara.. Avrupalılarla “özgürlüğü” tartıştığımızda bu üstünlüğümüzü kafalarına kakmalıyız.. İtlerimiz de bunun kıymetini bilmeli..

İstanbul için tedbir tamamdır..

Belediye adamları açıklamış.. Beş yüz yıllık payitahtın sokaklarında başıboş gezen köpekler birer ikişer toplanacakmış..

Erkek olanlar aşılanacak, dişi olanlar hem aşılanıp hem kısırlaştırıldıktan sonra tekrar sokağa bırakılacakmış..

Köpeklerin belediye hizmetinden sebeplenip sebeplenmediklerini de kulaklarına takılan küpe gibi bir takıdan anlayacakmışız..

Bu tedbir köpeklerin doğasında bir eksikliğe sebep olmayacağı için yüreğimiz sevinç dolu..

***

Köpekler, yine köpekliklerini yapacak..

Aralarında çeteler kurup sokakları paylaşacaklar.. Egemenlik alanlarını sidikleri ile belirleyip, sınır ihlâlinde bulunan diğer itlere saldıracaklar..

O da yetmeyecek..

Bu mahlûkatta sebebi anlaşılmayan bir “fukara düşmanlığı” var..

Kılığı kıyafeti eksik olan, trendden haberi olmayan bir gariban o sokaktan geçerse köpekler tarafından hakkından gelinecek..

Köpek adamı ısırdığında haber olmayacak..

Adam canı yanıp da köpeğe bir taş ekleştirdiğinde mahallenin köpekperver kadınları ayaklanacak..

O zaman haber olacak..

AVRUPA USULÜ

Hani bir kere yazmıştık..

Sokaklarda terör yaratan köpekler belediyece toplandıktan bir iki hafta sonra yeniden salınmıştı da mahallenin aklı erenleri belediyeye koşmuştu..

“Bu nasıl iştir?” diye..

Cevap “Artık Avrupa Birliği ölçüleri var.. Mahlûkatı telef etmiyoruz, kısırlaştırıp salıyoruz..” olmuştu..

Köpek terörü yüzünden camiye gitmekten korkan mağdurlardan biri de itiraz etmişti:

“Bunlar bize cinsel tacizde bulunmuyorlar ki ısırıyorlar..”

Eğer ölçü Avrupa Birliği ise ben ona da razıyım.. O ülkelerde köpeği sokakta başıboş bırakmazlar.. Evcil hayvanını dahi tasmasız, ağız kelepçesiz gezdiremezsin..

Her işte Avrupa’nın aklı bize miyar oluyor da bu “köpek çeteleri” söz konusu olduğunda neden iki yüz sene öncenin Dersaadet modeline dönüyoruz, biri gelip anlatsın bana..

İki yüz sene öncenin İstanbul’unda dolaşan İngiliz seyyah Frederick Burnaby’in anılarında dehşet tasvirleri var..

Gündüz miskin miskin dolanıp içlerindeki kabadayılığı gizleyen köpek çetelerinin akşam olup da yollar ıssızlaştığındaki hallerini anlatırken:

“Azdılar mı süvarisini atın üzerinden alırlar..” diyor..

Kitap ekimizin paşası Buket evine atla gidip gelmiyordu ama başıboş köpekler yüzünden evine girip çıkmak azap olunca başka yere taşındı..

Bizim sokağa yakın durakta çalışan bir taksici “Arabayı patrona bıraktıktan sonra taksiye binip evimin kapısında iniyorum..” diyor..

Sebep! Köpek terörü veya fobisi.. İkisi de aynı yere çıkar..

***

Benim evin yolu onların istilasına uğramış durumda.. TOKİ bizim yolun başındaki yamacı “boş arsa” niyetine kullanıp binalar dikti..

Orada kendiliğinden bir köpek çetesi oluştu.. Akşam arabayla eve dönerken görüyorum.. Asfaltın üzerine yayılmış yatmış yedi sekiz köpek..

Sanki Afrika’nın Serengeti’sinde aslanlar avlanmış, karnını doyurmuş dinleniyorlar..

Benim yokuşun altında yapılmış bir park var.. İsmail Bey’in haneberduşlara hediyesidir..

Zaptiyeler başa çıkamamıştı haneberduşlarla.. Başka bir köpek çetesi o meseleyi halletti..

Bizim yokuş dibi parkımız o köpek çetesinin “Özel Serengetisi” oldu..

NON PASARAN..

Bu yokuş altı köpek çetesi ile yokuş başı köpek çetesi arasında niza var..

Birbirlerinden nefret ediyorlar, daha doğrusu birbirlerinin varlıklarını kendi bölgeleri için tehdit olarak algılıyorlar..

O yüzden de insan kısmı uykuya çekildi mi yani binaların ışıkları birer ikişer sönüp, mekânlar karardı mı sıra bunların şovuna geliyor..

Aşağıdan yukarıya doğru bir istila hareketi başlıyor.. Yukarıdakiler topluca havlayıp, hırlayarak “Non Pasaran” sloganı atıyorlar..

“Buradan geçemezsin!”

Aşağıdakiler de buna “Sahaya ineriz..” havlaması ile karşılık veriyorlar..

Bu karşılıklı koro halinde havlama iki saatten aşağı sürmüyor.. Çünkü bu it milletinde en az iki saat yorulmadan havlama potansiyeli var..

On beş, yirmi azmış köpeğin aynı andaki havlamalarına köpekperver komşularımın balkonda besledikleri mahlûkat da katılınca olay kıvamını buluyor..

Saat gece yarısından sonra bir ile üç arasında yaşanan bu hırlaşmanın rövanşı da sabaha karşı altı ile yedi arası yapılıyor..

O kadar mutluyuz ki.. Hürriyet’in pet sayfasının muhabiri gelse de topluca bir fotoğrafımızı çekse..

İstanbul’daki köpek bilinci Bodrum taşrasında pek yok.. Burada köpekleri fişlemek kimsenin aklına gelmiyor..

İnsana karşı “Non Pasaran” politikası izleyip yollara ölümcül kapanlar kuran belediye adamları it kısmını boşlamış..

Elif Ergu ile Gamze Kutluk buradaydılar.. Röportaj için gelmişlerdi.. Türkbükü’nde bir yemek yiyelim dedik..

Yakamoz diye hoş bir mekân var.. Açık havadaki masalardan birine oturduk..

***

Ayağımızın altında iki iri köpek dolanıyor.. Biri çok asabi..

Lokantanın kapalı kısmına girip tuvalete ulaşmaya çalışan iki genç kadının ardından seyirtip onlara saldırdı..

Kadınlar bağırarak hayvanı uzak tutmaya çalışırken, garsonlar “Doğanın işine karışmayız..” fikrindeki belgeselciler gibi..

Sadece gözlem yapıyorlar.. Tedbir olarak mutfaktan gelen bir kadın sesi duyduk o kadar..

“Ah Canııım.. Niye sinirlendin?”

Köpek belli ki mal sahibesinin.. Derken elli metre ötesinin başka iki iri köpeği gelip bunlara saldırdı.. Bir tanesi abartmasız kırk kilo vardı..

Oturduğumuz sandalyeleri kapıp havaya diktik ki itler aramıza dalarsa kendimizi koruyalım.. Köpekler zor belâ yatıştırıldı.. O geceyi atlattık..

Vahşi hayat böyle heyecanlı bir şey işte.. Hâlâ dişlenmedik, hayattayız..